Afritsbroek

Gisterenavond zat ik op een terrasje. Het was nog warm dus ik had de pijpen van mijn afritsbroek afgeritst. Ik had dus een korte broek aan! Nou wilde ik, toen het later die avond toch afkoelde, mijn pijpen aan mijn broek maken. Het leek mij heel normaal om gewoon de pijpen uit mijn tas te halen en over mijn schoenen aan zo aan mijn broek vast te ritsen. De drie vrouwen waar ik mee was werden helemaal gek. Ik kon het volgens hun niet maken om midden op het terras mijn pijpen aan mijn broek te gaan zitten ritsen. Ik dacht juist dat het voordeel van zo'n afritsbroek was dat je overal je broek kon veranderen in een lange, danwel korte broek. Ik moest maar naar de wc gaan om de pijpen aan mijn broek te maken. Ik snapte er niks van. Weet iemand hoe het zit? wat mag wel en wat mag niet? Of beter: wat hoort wel en wat hoort niet? Ik ben verward...

Google!

Sinds kort heb ik een Nedstat op mijn website. Je weet wel, zo'n pagina waar je kan zien hoeveel keer een site bezocht wordt, waarvandaan en met wat voor browser en zo. Je kan daar ook zien hoe de mensen op je website zijn gekomen, welke link ze daarvoor hebben gebruikt. Het grappige is dat je dus precies kan zien wat er ingetypt is in Google of een andere zoekmachine. Nou blijk dus het woord 'hoer' en populaire zoekterm te zijn. In de eerste twee weken dat Nedstat voor deze blog actief was, zijn er al vijf mensen op deze blog terecht gekomen die iets zochten met het woord hoer. Ze kwamen dus terecht in mijn post 'Sylvie is een hoer' . Laatst is er een Zwitser op zoek geweest naar de term 'Laalaalalalalaa', en dus terecht gekomen bij 'Smurfen: Laalaalalalalaa'. Nou vraag ik me toch af; wie zoekt er nou naar 'Laalaalalalalaa'? Ben je dan gek of zo? Mijn blog staat trouwens met die zoekterm nog bovenaan in Google ook! Ook sta ik bovenaan met de zoekterm 'klapstoel voor trein' (met dank aan Marloes die eens vanalles in Google ingetypt heeft!) en met nog een paar andere vreemde zoekopdrachten. 'Verhaaltjes voor het slapen gaan' is ook populair. De meeste mensen vinden deze blog met die zoekterm, daar staat deze blog op plaats 3!

Ik vraag met toch af of mensen nu via google deze post vinden, omdat ze 'google' hebben ingetikt in Google.

Eindelijk!!!

Eindelijk is het dan zover. Het grote woord is er uit! Het is ongelooflijk! Het is magistraal! Het is niet te vatten! Het is geweldig! Het beste nieuws van het jaar!

Pink Floyd komt weer bij elkaar!!! En dat allemaal voor Live 8.

Geweldig! De beste band ooit, weer bij elkaar!

Smurfen: Laalaalalalalaa

Van de week moest ik ineens aan de Smurfen denken, waarom weet ik niet meer. Dit vond ik nogal verontrustend, maar goed, hier dan mijn resultaten van het denken aan de Smurfen. Ik vroeg me af of Smurfen eigenlijk wel haar hebben, ze dragen namelijk allemaal zo’n wit mutsje. Alleen bij Grote Smurf en Smurfin is haar te zien en bij Grote Smurf is dit een baard en is het dus nog steeds niet echt duidelijk of hij haar boven op z’n hoofd heeft. Stel nou dat de mannelijke Smufen haar hebben, net als Smurfin, wat voor kleur zou het dan zijn? Net zo blond als Smurfin, of zouden ze ook bruin, zwart en rood haar hebben? Nu bedenk ik me ineens dat er in sommige filmpjes ook Smurfenkinderen waren, waarvan er ook ééntje een meisje met rode vlechten was. Waarschijnlijk hebben Smurfen dus wel haar, alleen zien we het nooit. Maar waarom ze dan altijd die witte mutsjes op hebben is mij nog een raadsel. Het kan niet zijn omdat ze het koud hebben, want dan zouden ze toch ook wel eens een trui aantrekken.
Ik vind ’t maar een naar volkje dat het stigmatiseren van hun eigen medesmurfen niet schuwt, met hun Moppersmurf, Knutselsmurf, Potige Smurf, enzovoort. Hebben al die Smurfen dan echt maar één opvallende eigenschap?
En nu zit tot overmaat van ramp dat irritante Smurfenliedje in m’n hoofd: “Laalaalalalalaa”.

Democratie?

Tsja, het is onmogelijk om er nog om heen te kunnen, al dat geleuter over de Europese grondwet. Nu de Fransen gisteren tegen hebben gestemd wordt de druk op Nederland groter. Zo willen sommige politici ons doen geloven. Nu moeten we juist ja stemmen om Frankrijk een lesje te leren, zo zegt men. Is dat nou democratie? Dat wij hier in Nederland mede het lot van Frankrijk gaan bepalen? Ook moeten wij ons niet de wet laten voorschrijven door de Fransen, zo zeggen sommigen. Nee, door hier ja te stemmen moeten wij zeker de Fransen de (grond)wet voorschrijven? Lekker democratisch...

Overigens ben ik er nog niet helemaal uit wat nu goed is voor Nederland/Europa.

I hate mondays

Om even met Garfield te spreken:"I hate mondays".

Uitvinder

Ik zou wel een uitvinder willen zijn. Uitvinder, alsof het een beroep is. De meeste uitvindingen worden toch bij toeval gedaan dacht ik. Niet allemaal natuurlijk, maar veel wel. Ik zou best iets willen uitvinden. Niet meteen iets ingewikkeld als een kantelmotor of een drietrapsraket. Nee, ik wil het simpel houden. Zoiets als een paperclip of een nietmachine. Want zeg nou eens eerlijk; is de nietmachine niet een geweldige uitvinding? Je moet er maar op komen dat je door middel van een soort van hefboomconstructie een nietje met groot gemak door een stapel papier heen kan drukken, waarna (en dat is misschien wel het mooiste) de twee uiteindes ook nog eens zo omgebogen worden dat je je er niet meer aan kan prikken. Geweldig toch?! Dat had ik ook wel uit willen vinden, en dan: "Aangenaam, ik ben Sander, uitvinder van de nietmachine"

Kopstoot

Net las ik het volgende bericht:
'Agent krijgt kopstoot'. Ik hoop toch wel dat het een hoofdagent was...

Lasagna!

Gisteren heb ik weer eens lasagna gemaakt. En oh, wat was het weer lekker!!!

Sport en emotie

Ik vroeg me eens af wat sport nou zo mooi maakt dat miljarden mensen er in geïnteresseerd zijn. Het kan niet simpelweg de beweging van een mensenlichaam zijn dacht ik. Hoewel, bij vrouwentennis of -hockey is dit best de moeite van het kijken waard. Maar sport is nog zoveel meer dan alleen op de juiste manier bewegen. Ik zou bijna kunnen zeggen: sport is emotie, maar dat gaat niet helemaal op. Want is het niet prachtig om te zien hoe Diego Maradona simpel een balletje hooghoudt of de balbehandeling van Michael Jordan? Zelfs het stuurwerk van Michael Schumacher is mooi om naar te kijken. Enkel de sport is dus al vaak erg mooi. Toch is er nog zoveel meer. Hoe mooi is het niet om het contrast te zien tussen het winnende en het verliezende team? Het publiek hierbij inbegrepen. Wie herinnert zich niet Michael Jordan die huilend op de vloer ligt na zijn zoveelste NBA-titel (waarschijnlijk denkend aan zijn vermoorde vader)? Een groot sportman als Michael Jordan die zijn emoties niet meer de baas is, prachtig! Misschien wat makkelijker te herinneren voor de gemiddelde Nederlander is het afscheid van Marco van Basten. Het was niet de kop van Van Basten die het afscheid zo mooi maakte, noch het publiek. Nee, het mooiste aan dit afscheid was een tegen de tranen vechtende coach Fabio Capello. In het enorme San Siro kreeg deze coach het even te zwaar. Misschien is dit wel het mooiste 'sportmoment' ooit.
Op televisie is elke zondagmiddag het programma 'Holland Sport', waarin vaak aandacht wordt besteed aan de emotionele kant van de sport. Sporters komen vertellen wat ze moeten doen en laten voor hun sport, blessures worden besproken op de massagetafel. Het programma zit vol nostalgie. Het mooiste onderdeel vind ik altijd 'De Eregalerij'. Hier komt elke week een nieuwe foto te hangen van een groot sporter. Hierbij wordt altijd een prachtig verhaal verteld. Verhalen zoals Wim van Est die tachtig meter in een ravijn naar beneden viel met fiets en al zijn hier absoluut geen uitzondering. Misschien nog mooier dan 'De Eregalerij' is na het eind van het programma het stukje 'Kroniek van een aangekondigde dood'. Hier is altijd een filmpje te zien van Diego Maradona. In beeld verschijnt een teller om zijn exacte leeftijd aan te geven. Er is nog nooit iets gezegd over het waarom van deze filmpjes. Prachtig, de beelden met de bijgaande woorden spreken geheel voor zich. Elke voetballiefhebber kan zich hier in vinden.En dan heb ik het nog niet eens gehad over het afscheid van Johan Cruijff, de herdenkingsdienst van Rinus Michels, de aankondiging van het afscheid van Steffi Graf, de gouden medaille van het Nederlands Mannen Volleybalteam, één van de vele overwinningen van Gerrie Kneteman, enzovoort, enzovoort…

In de trein

Soms snap ik mensen niet. Zo zat ik laatst in de trein naar Utrecht Centraal. Ik zat zoals wel vaker op een klapstoeltje op het balkon. Nog ruim voor Utrecht kwam er een vrouw uit de coupé op het balkon staan. Vastberaden liep ze naar de linkerdeuren, om vast klaar te staan voor het uitstappen. Een kleine drie minuten later kwam de trein aan op het station en was, helaas voor deze vrouw, het perron aan de rechterkant van de trein opgedoken. Zuchtend draaide de vrouw zich om, om snel voor de rechterdeuren te gaan staan, haar hand al op de deurontgrendeling.
Waarom doen mensen dit toch? Veel te vroeg voor de deur gaan staan, terwijl niet eens bekend is (zo blijkt vaak) welke deur er opengaat? Waarom zuchten deze mensen als ze de verkeerde deur hebben gekozen? Zijn ze bang dat ze niet op tijd kunnen uitstappen? Denken ze dat de trein sneller op het station arriveert als zij vast op het balkon gaan staan wachten? Of misschien denken ze dat ze alvast kunnen uitstappen als ze de goede deur hebben gekozen?
Donderdag ga ik weer met de trein, ik ga er dan eens goed voor zitten (of zal ik er vóór gaan zitten, zodat ze niet alvast voor de 'goeie' deur kunnen gaan staan?).

Spider-Man

Laatst was die film van Spider-Man op tv. Ik zat toen eens even te denken; wie ruimt al die rommel op die Spider-Man achterlaat? Al die smerige spinrag op straat!

Music was my first love

Mijn blog is nu bijna een half jaar oud en als ik zo teruglees valt mij op dat ik het vaak heb over het nieuws of over muziek. Aangezien er vandaag niet echt veel boeiends is in het nieuws ga ik het maar weer over muziek hebben. Vorige week zond Yorin FM een of andere rock-pop-top 100 of zoiets uit. Daarin kwam het nummer 'Music' van John Miles voorbij. Dit is eigenlijk een ongelooflijk zeiknummer, een overgecomponeerd stuk bombast, maar dit terzijde. De tekst van dit nummer spreekt mij wel aan, de muziek ook wel... soms, misschien gaat het wel over mij!

"Music was my first love
And it will be my last
Music of the future
And music of the past

To live without my music
Would be impossible to do
In this world of troubles
My music pulls me through"

Ik ga maar weer even een plaatje draaien...

Is het al lente?

Vandaag heb ik het gevoel dat het lente is! De zon schijnt, een vogel fluit, de boom voor mijn raam begint te bloeien. Ik werd er zomaar vrolijk van.
Misschien ben ik wel verliefd?

The Dark Side of the Moon

"The sun is the same in the relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death"

Dit is zomaar een zin van het album 'Dark Side of the Moon' van Pink Floyd. Misschien wel het beste album ooit gemaakt. Niet voor niks stond dit album veertien jaar lang in de albumcharts! Ja! Je leest het goed: veertien jaar lang, meer dan 700 weken dus! Niet alleen de muziek op het album is geweldig, ook de teksten. Thema's als vervreemding en de zinloosheid van het bestaan komen terug op dit album. Communiceren is onmogelijk; of wel net als aan de andere kant van de maan. Het aardse bestaan is niet te vatten met menselijke hersenen, daar moeten we het maar mee doen, zonder dat we het begrijpen.
Leuk is het ook dat er zomaar wat mensen zijn aangsproken met een microfoon onder hun neus. Hierdoor komen er af en toe rare zinnen naar voren op het album, zoals "And I am not frightened of dying. Any time will do, I don't mind. Why should I be frightened of dying? There's no reason for it. You've gotta go sometime.". Het verhaal gaat dat ook John Lennon aanvankelijk een zin zou hebben uitgesproken voor op het album. Zijn zin is echter nooit op het album terecht gekomen in verband met rechten en zo.
De laatse bijna niet hoorbare zin op het album "There is no dark side of the moon really. Matter of fact it's all dark.", doet je toch even denken. Hoe zit het eigenlijk? Wordt ik nu in de maling genomen?
Een ander mooi gegeven van het album is dat de muziek gelijk loopt met de beelden van de film 'The Wizard of Oz'. De muziek lijkt wel geschreven te zijn voor de film. De leden van Pink Floyd hebben nooit toegegeven dat dit waar is. Zij noemen het toeval. Wel een heel erg groot toeval dan!
Als er een band geweest is die ooit zo'n stunt zou hebben kunnen leveren, en er dan altijd over blijven zwijgen dan kan dat alleen maar Pink Floyd geweest zijn.

De generaal en de cultuur

Gisteren werd ik opgeschrikt door het nieuws dat Rinus Michels is overleden. Dit vind ik zeer triest. Behalve dat Rinus Michels gewoon verreweg de beste voetbaltrainer ooit was, was hij ook nog eens gewoon een vriendelijke man, met humor.
Ook vind ik het triest, maar op een andere manier, dat er mensen zijn die geen idee hebben wie Rinus Michels was. Ik vind namelijk dat dit hoort bij culturele kennis. Waarom wordt iemand die Rinus Michels niet kent nog wel serieus genomen en iemand die bijvoorbeeld nog nooit heeft gehoord van Gerard Reve meteen aafgeschilderd als een dom persoon? Dit heeft denk ik te maken met de instelling van het onderwijs in Nederland. In Nederland wordt immers de literatuur gezien als de hoogste kunst. Ik ben het hier absoluut niet mee eens. Waarom zou een boek meer waard zijn dan een film? En waarom zou een schilder belangrijker zijn dan een muzikant? Kortom: waarom leert men op school veel meer over literatuur en beeldende kunst dan over ander cultureel waardevolle dingen, zoals muziek, film en sport? Ik durf te beweren dat Rinus Michels meer invloed heeft gehad op de Nederlandse cultuur (en niet alleen de Nederlandse) dan de gemiddelde, en toch gewaardeerde, schrijver in Nederland, zoals bijvoorbeeld Ronald Giphart.
Nou geloof ik dat er tegenwoordig iets meer aandacht wordt besteed aan film en muziek in het onderwijs met het vak CKV. Dit heb ik helaas nooit kunnen volgen, maar zover ik juist geïnformeerd ben, wordt dit toch vooral gezien als een pretvak.
Gezien alle aandacht die er tegenwoordig wordt besteed aan wat nieuwkomers moeten leren van de Nederlands cultuur, vind ik dat er eerst eens wat mag veranderen in het onderwijs, zodat de Nederlanders zelf weten hoe die cultuur in elkaar zit. Zolang er minachtend wordt gesproken over kunsten als muziek en film is het beeld van de Nederlandse cultuur vertekend.
Tot zover mijn bijdrage aan deze maatschappelijke discussie.

Generaal, bedankt en we zullen het nooit, nooit vergeten!

Let it snow, let it snow, let it snow (2)

Gisteren was het dan eindelijk zo ver! Het sneeuwde in Nederland! Hoera! Natuurlijk moest ik er even in rondlopen, nadat ik mensen buiten sneeuwballen had zien gooien. De sneeuw kraakte als vanouds. Op de fiets ben ik niet onderuit gegaan!
Voor de deur staat nu een sneeuwpop (en die heb ik niet gebouwd).

Random thoughts for Valentine's Day

Even een quote uit 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind':

"Random thoughts for Valentine's Day, 2004; Today is a holiday invented by greeting card companies to make people feel like crap."

Ik ga zo maar eens kijken of er een kaartje voor me in de brievenbus ligt!

Singing in the rain

Vandaag zat ik in een ouderwets goeie regenbui! Zo'n regenbui waar je echt goed nat van wordt! Sokken die soppen in je schoenen. Je broek die kletsnat aan je benen kleeft. Je haar dat voor je gezicht hangt, druppend en al. Zo'n regenbui was het. En dat allemaal op de fiets. Eigenlijk heb ik niks tegen regen, behalve dan dat je er nat van wordt. Zo erg is het allemaal niet. Regen kan soms ook mooi zijn. Denk maar eens aan de hooglanden van Schotland, die kan je je niet voorstellen zonder regen. Maar iets anders waar ik vandaag aan moest denken is de eerste grote overwinning van Michael Boogerd. Was dat niet in de regen! Wie herinnert het zich niet! Het was de zesde etappe in de Tour de France van 1996 naar Aix-Les-Bains. Michael Boogerd ontsnapte in de laatste kilometer in de stromende regen. Het peloton kon hem niet meer terugpakken! Wat een overwinning! Wat een weer!
Zo was het dus vandaag ook. Op de overwinning na dan...

Mijn nieuwe jas is waterdicht!

"I'll be heard on Top 40 radio"

Vorige week is Spencer Dryden, de drummer van de legendarische Amerikaanse rockband Jefferson Airplane, overleden. Hij speelde ondere andere mee op het album Surrealistic Pillow met de klassiekers White Rabbit en Somebody to love. Ook was hij er bij op Woodstock.
Het toeval wil dat ik vorige week toevallig een cd aanzetten met The Best of Jefferson Airplane. Ik bedacht me toen dat ik daar een stukje over zou gaan schrijven. Ik wilde namelijk dat ik de hoogtijdagen meegemaakt had van de Flower-Power en zo. Ik had ook bij Woodstock aanwezig willen zijn! Het liefst natuurlijk als artiest, maar ook als publiek had ik het goed gevonden. De sfeer, de rust, de gemoedelijkheid. Prachtig toch?
Helaas, ik ben een jaar of 35 te laat geboren...

"Well my friend
it's time for me to go
I just can't be late for my evening show
You see I've written this tune
And I hope that very soon
I'll be heard on Top 40 radio"
(A Song For All Seasons - Spencer Dryden)